Actueel - Nieuws NCIV

In samenwerking met Greenpeace en ICCO heeft het NCIV op 4 februari j.l. in Kuala Lumpur, Maleisië, een workshop verzorgd om te onderzoeken of het Maleisische systeem voor duurzaam bosbeheer, MTCS, de rechten van inheemse volken respecteert. De Nederlandse duurzaamheidscriteria voor hout schrijven voor dat inheemse volken toestemming moeten geven voor houtkap op hun grondgebied, maar, zo bleek tijdens de workshop, in de praktijk weten de mensen die in de MTCS gecertificeerde bossen wonen vaak niet eens van de certificering af. Zij zien hun bos verdwijnen of mogen hun eigen bos niet meer betreden terwijl ze er voor hun bestaan van afhankelijk zijn.

De Nederlandse overheid wil vanaf dit jaar het goede voorbeeld geven door hout zelf voor 100% duurzaam in te kopen. De overheid heeft daarvoor duurzaamheidscriteria opgesteld, waaronder criteria die de rechten van inheemse volken waarborgen. De Nederlandse Timber Procurement Assessment Committee (TPAC) is opgericht om te beoordelen of houtcertificeringssystemen aan die criteria voldoen. Op 3 maart j.l. meldde TPAC in een persbericht dat het Maleisische systeem voor duurzaam bosbeheer, MTCS, conform is aan de Nederlandse inkoopcriteria. Wel wijst TPAC erop dat er sprake is van grootschalige ontbossing in MTCS gecertificeerde gebieden. TPAC legt de verantwoordelijkheid hiervoor echter bij de Maleisische overheid en niet bij MTCS en laat de beslissing over het al of niet accepteren van MTCS hout nu over aan minister Huizinga van VROM. Los daarvan adviseert TPAC de minister de ontbossing in Maleisië in internationaal overleg aan de orde te stellen.

Tijdens de workshop in Maleisië

Op 19 oktober 2009 schreef de koepelorganisatie van inheemse volken in Maleisië (JOAS) een brief aan TPAC waarin ernstige zorgen werden geuit over het naleven van de rechten van inheemse volken in Maleisië en werd bezwaar gemaakt tegen de wijze waarop het MTCS door TPAC wordt beoordeeld. JOAS verzocht TPAC in deze brief zelf in Maleisië grondig onderzoek te doen naar het in de praktijk naleven van de MTCS criteria die hun rechten zouden moeten waarborgen. Omdat TPAC geen gehoor gaf aan dit verzoek van JOAS, nam het NCIV in samenwerking met ICCO en Greenpeace, het initiatief om zelf nader onderzoek te doen naar het verschil tussen de MTCS standaard op papier en in de praktijk.

Intussen hebben NCIV, Greenpeace en ICCO, samen met Milieudefensie en het Wereld Natuur Fonds op 16 maart j.l. een bezwaarschrift ingediend tegen de beoordeling van TPAC. Onder meer met de resultaten van het nog lopende onderzoek in Maleisië zal dit bezwaar verder worden onderbouwd. De organisaties dringen er nu bij minister Huizinga op aan haar besluit over MTCS pas te nemen na afloop van de bezwaar- en beroepsprocedure.

Leo van der Vlist

Het NCIV heeft van 12-14 januari 2010 deelgenomen aan de expert bijeenkomst Inheemse Volken: Ontwikkeling met Cultuur en Identiteit die plaatsvond in het VN hoofdkwartier in New York. De bijeenkomst werd georganiseerd door het VN Permanent Forum voor Inheemse Zaken die dit thema ook centraal stellen tijdens hun zitting van 19-30 april a.s Inheemse volken vinden het belangrijk om te ontwikkelen, maar dan wel op een manier die ze zelf kunnen bepalen en die past bij hun cultuur. Vaak worden inheemse volken geconfronteerd met ontwikkelingsprojecten waar ze niet voor gekozen hebben en die zelfs nadelig voor hen kunnen uitpakken.

Inheemse volken hebben hun eigen ideeën over wat wenselijke ontwikkeling is, of beter gezegd over wat een goed leven is. Deze concepten zijn veel breder dan alleen economische ontwikkeling en houden bijvoorbeeld ook een evenwichtige relatie met de natuurlijke leefomgeving en spiritueel welzijn in. Een belangrijke aanbeveling van de expert bijeenkomst is dat ontwikkelingsprojecten aansluiten bij deze inheemse concepten en in overeenstemming zijn met de VN Verklaring over de Rechten van Inheemse Volken.

Link naar documenten expert bijeenkomst: www.un.org/esa/socdev/unpfii/en/EGM_DCI.html

De expert dialoog die het NCIV op 8 april in Den Haag organiseert over ontwikkelingsbeleid in Nederland sluit hier mooi op aan.

Leo van der Vlist

Met het heengaan van Viktor Kaisiëpo verliezen de volken op Papua, als ook alle inheemse volken, veel te jong een bevlogen, humoristische, diplomatieke en doortastende, voor hun rechten opkomende strijder. Viktor Kaisiëpo was lange tijd actief betrokken bij het werk van het NCIV, onder andere als bestuurslid. Zijn vrouw, familie en vele anderen zullen zijn inspiratie missen. Viktor was al enige tijd ernstig ziek en overleed op 31 januari 2010. Viktor Kaisiëpo werd in 1948 geboren in het dorpje Korido op het eiland Biak en groeide op in Hollandia, de hoofdstad van toen nog de kolonie Nederlands Nieuw Guinea. Hij had het strijden voor zelfbeschikking niet van een vreemde, hij was de zoon van Markus Wonggor Kaisiëpo, die na de overdracht van zijn land aan Indonesië in 1962 naar Nederland uitweek en zich van hieruit beijverde voor de vrijheid van zijn land.

foto: www.papuaerfgoed.org

Viktor Kaisiëpo fungeerde als buitenlandvertegenwoordiger van de inheemse raad van Papoea's Dewan Adat Papoea en als de Europese vertegenwoordiger van het presidium van de Papua-raad. Beide organisaties strjden op diplomatieke wijze voor de rechten voor Papoea.
In 2002 kwam er een autonomiewet voor West-Papua na een groot Papua-congres waaraan ook Viktor Kaisiëpo deelnam. De Indonesische regering heeft delen van de wet nog niet uitgevoerd en de Papua's worden nog steeds onderdrukt en achtergesteld.

In 1980 was Viktor waarnemer namens de volken op Papua bij het IVde Russell Tribunaal over de rechten van de Indianen in Noord-, Midden- en Zuid Amerika in Rotterdam. Vanaf dat moment werd zijn leven bepaald door de strijd voor zelfbeschikking van de volken op Papua.
Na het Russell Tribunaal was hij actief in de WIP -  Werkgroep Indianen Project, later Working Group Indigenous Peoples en daarna het Nederlands Centrum voor Inheemse Volken (NCIV). In 1993, het VN-jaar van de Inheemse Volken, leidde Viktor het omvangrijke NCIV project Stemmen van de Aarde, waarmee in Nederland met verschillende activiteiten aandacht werd gevraagd voor de situatie van inheemse volken.

Viktor nam deel aan vele VN-conferenties in Genève en New York, waarin ondermeer gewerkt werd aan de VN-Verklaring over de Rechten van Inheemse Volken en was actief in een wereldwijd netwerk van inheemse leiders. Vele malen woonde hij lokale inheemse activiteiten bij, zoals bij Inuit in Noordoost Siberië, Indigenous Olympic Games in Brazilië en Fonda Indigena in Chili. In Den Haag was hij in 1991 medeoprichter van de Unrepresented Nations and Peoples Organisation – UNPO en in 1992 in Penang van de International Alliance of Indigenous and Tribal Peoples of the Tropical Forests.

In de jaren '90 heeft hij drie jaar gewerkt bij de Nuclear-Free & Independent Pacific (NFIP) beweging op Fiji, maar kwam toch weer terug naar Nederland om de rechtvaardige strijd voor zijn volk voort te zetten.

In 2003 werd hij voorzitter van de Grants Facility for Indigenous Peoples van de Wereldbank waar hij in 2005 mee moest stoppen vanwege politieke bezwaren van de Indonesische regering. Sinds 2006 was hij voorzitter van de First People Worldwide Fund, een fonds dat inheemse initiatieven ondersteunt voornamelijk op het gebied van bossen en hun leefomgeving.
Tussen de politieke strijd door was hij een gewilde ceremoniemeester bij feesten van de Papua gemeenschap in Nederland.
 
Leo van der Vlist (met dank aan Govert de Groot)

'Alle geïnterviewde organisaties die werken voor inheemse volken, hebben belangstelling bij samenwerking´. Dit is één van de conclusies van het onderzoek 'Samenwerken voor inheemse volken', welke van september tot en met december 2009 door het NCIV is uitgevoerd.
In de netwerkmeeting van 20 februari 2010, waar twintig organisaties voor inheemse volken aanwezig waren, kwam de belangstelling voor samenwerking weer duidelijk naar voren.
Na een brainstormsessie kwamen de organisaties met voorstellen voor samenwerking.

Hieronder een foto-impressie van de dag:

Download hier het verslag van het onderzoek: Samenwerken voor inheemse volken.pdf

In januari is een 'netwerkboekje' uitgekomen, welke is verspreid onder de geïnterviewde organisaties. In dit boekje kunt u contactgegevens van de organisaties vinden met doel en beleid van de organisatie.
Download hier het document: ´Netwerkboekje'.pdf

De Commissie Keurmerk van het Centraal Bureau Fondsenwerving (CBF) heeft in de vergadering van 25 september 2008 vier nieuwe keurmerken verstrekt, waaronder aan het NCIV.

De verstrekking van het CBF Keur is voor het NCIV een belangrijke erkenning voor de professionalisering van de organisatie, waar met name de laatste twee jaar hard aan is gewerkt.

Het CBF toetst jaarlijks alle fondsenwervende instellingen die in het bezit zijn van het CBF-Keur. In de controle en het toezicht wordt o.a. accent gelegd op de bestedingen van de goede doelen.