In 1994 leidde de release van de Māori film Once Were Warriors tot een enorme controverse in Nieuw-Zeeland. Criticasters, waaronder veel Māori opinieleiders, veroordeelden de commerciële inheemse film op basis van sociale, politieke en esthetische gronden. Net zoals de originele roman van Māori auteur Alan Duff in 1990, werd de film van Māori regisseur Lee Tamahori beschuldigd van een negatieve en racistische portrettering van de Māori, de inheemse bevolking van Nieuw-Zeeland, oftwel: ‘het buiten hangen van de vuile was’ en ‘het beschuldigen van het slachtoffer’.

Echter, op hetzelfde moment werd Once Were Warriors verreweg de meest succesvolle film in de geschiedenis van de Nieuw-Zeelandse cinema: de film haalde meer dan 4,5 miljoen dollar op en een op de drie Nieuw-Zeelanders zag de film in de bioscoop. Once Were Warriors was duidelijk niet alleen een boek of een film, maar een krachtige culturele representatie met een enorme impact in de Nieuw-Zeelandse samenleving.

In dit rijk geïllustreerde boek onderzoekt filmwetenschapper Emiel Martens de impact van Once Were Warriors in Nieuw-Zeeland door de twee culturele representaties (met een sterke nadruk op de film) en hun receptie in de Nieuw-Zeelandse samenleving te analyseren. De uitgebreide studie brengt een enorme diversiteit aan populaire en wetenschappelijke teksten samen, en koppelt de controverse rondom Once Were Warriors aan nog steeds zeer actuele Nieuw-Zeelandse en wijdere postkoloniale kwesties zoals koloniale herinnering, culturele politiek, etnische relaties, inheemse media en Māori identiteit.
Het boek is Engelstalig.

De magische kosmologie van de Boliviaanse hooglandindianen in een ontmoeting met de stad.

In deze actuele studie slaat de auteur een brug tussen het magische denken van de Boliviaanse hooglandindianen en de meer rationele wereldvisie van het westen. Om de lezer mee te nemen naar een intuïtief begrip voor de indiaanse belevingswereld bespreekt de auteur tijdloze thema’s als magie, rituelen, symboliek, mythe, traditie, kosmologie, tijd en ruimte.

De auteur maakt daarvoor gebruik van gedachten die voortkomen uit de antropologie, de traditionele overlevering van de aymaras en zijn eigen veldwerkperiode van bijna een jaar waarin hij als antropoloog tussen deze indianen leefde.

Lees ook de bespreking van Monique Weemstra >>

"De inheemse volken bezitten de kennis, maar zijn jullie bereid deze kennis met ons te delen? In mijn gemeenschap had ik alles: een huis, te eten en te drinken. Toen ik in jullie wereld kwam werd ik als dom en arm beschouwd, omdat ik volgens jullie maatstaven niet ontwikkeld was. Maar wat is de waarde van ontwikkeling als het leidt tot vervuiling, vernietiging en onvruchtbaarheid?"

Met deze woorden richtte de Braziliaanse leider Marcos Terena zich namens honderden inheemse volken tot de grote milieu-top in Rio de Janeiro in 1992. Hij maakte duidelijk dat zij geen behoefte hebben aan hulp, maar aan respect en zeggenschap over het inheems grondgebied. Pas vanuit een positie van gelijkwaardigheid is een echte dialoog mogelijk en kunnen wij hier luisteren naar de rijkdom van de 'stemmen van de aarde'.

Voor veel Maori werd 1990 een jaar van intensief protest. Zij riepen 1990 uit tot een symbool van 150 jaar onderdrukking. Sommigen eisen een boycot van de vieringen. "What's there to celebrate? Honour the Treaty!" Dit boekje geeft de achtergronden van hun verzet.